Ano dlatego,
że w komentarzu pod postem o naszej pracy w sierocińcu w Kathmandu ktoś napisał
„Czy to nie jest przypadkiem wasz Tamata?” i wysłał linka do artykułu o sierocym biznesie.
Historia
akurat nie jest o „naszym” Tamacie ale artykuł bardzo mnie poruszył, dlatego
postanowiłam o tym napisać. Właściciel sierocińca, w którym my pracowaliśmy
bardzo możliwe, że jest spokrewniony z opisanym Tamatą, mają to samo nazwisko, pochodzą z tej
samej wsi Darchula, obaj mieli też sierocińce w tej samej części Kathmandu – Lolitpur.
W sumie to nieistotne, takich Tamatów
może tam być tysiące.
W skrócie
artykuł opowiada o włoskiej wolontariuszce, która wydała ‘wojnę’ właścicielowi
sierocińca w Kathmandu panu Tamata. Wojna to może duże słowo, ale skoro jak
sama bohaterka pisze, grożono że ją zabiją i będąc w Nepalu ukrywała się w
domach dyplomatów, to sprawa jest poważna.
Jeżeli nawet
sprawa zakończy się wygraną czyli zamknięciem sierocińca pana Tamaty to i tak
będzie to sukces pozorny. Panu Tamacie,
który ma ogromne ‘zaplecze’, jest więc nietykalny i tak nic nie grozi.
Sprawa przycichnie a on utworzy sobie nowy sierociniec pod inną nazwą i dalej
będzie prowadził sierocy biznes. Nie on pierwszy i nie ostatni. W Nepalu już dawno odkryto, że to bardzo opłacalny
biznes więc sierocińców przybywa jak grzybów po deszczu.